Bazı maçlar skor tabelasında biter. Bazılarıysa son düdükten sonra başlar. Dün Konya’da Konyaspor ile Filistin Milli Takımı arasında oynanan dostluk maçı, futbolun bazen sahadaki mücadeleden çok daha fazlası olduğunu gösterdi. Skor 2-2’ydi ama gecenin kazananı bir takım değildi: Filistin’e kardeşlik duygusunu, çocuklara umut borcunu hatırlatan Konya tribünleriydi. Saat 10.14’te oyun durdu. Bu, 7 Ekim 2023’ten bu yana hayatını kaybeden 1.014 Filistinli sporcuyu anmak içindi. O anın en dokunaklı görüntülerinden biri, Konyasporlu bir futbolcunun Filistinli futbolcunun elini öpmesiydi. Bir el öpücüğü… Kimi zaman uzun konuşmalardan daha çok şey anlatır. “Yanındayız” demenin, kardeşliği kelimelere sığdırmadan göstermenin bir yoludur. Sonra ışıklar söndü; hayatını kaybeden Filistinli çocukların isimleri ekrana yansıdı. Tribünlerden sahaya oyuncaklar bırakıldı. Bir stadyum, bir anlığına yalnızca futbolun değil, çocukların yarım kalan oyunlarının da sahnesi oldu. O oyuncaklar, uzaktan gönderilmiş basit hediyeler değildi. “Sizi görüyoruz, sizi unutmuyoruz” diyen binlerce insanın ortak sesiydi. Filistin Milli Takımı gol attığında Konya tribünleri misafir takım gol atmış gibi davranmadı; sanki ev sahibi kendileriydi. Çünkü o gece Filistin, Konya’da misafir değildi. Evimiz sizin evinizdir sözü, sahada ve tribünde karşılığını buldu. Bu organizasyonda Konyaspor’un ve Nalçacılılar taraftar grubunun emeği vardı. Tribünlerdeki koreografiler, pankartlar ve ortak hazırlıklar, taraftarın yalnızca maç izleyen değil, hafıza kuran bir güç olduğunu gösterdi. Konya, bir futbol organizasyonunun nasıl güçlü bir dayanışma mesajına dönüşebileceğini ortaya koydu. Ve saat 89.59’da tabela durdu. Skorboardda şu cümle belirdi: “Filistin özgür olana dek bu maç ertelenmiştir.” Bu, futbol tarihine geçecek bir sembol. Bir maçın bitirilmesi değil; Filistin’de yarım bırakılan hayatlara, hayallere ve çocukluklara dikkat çekmek için 90 dakikanın tamamlanmamasıydı. Ama gecenin güzelliği, soruları ortadan kaldırmıyor. Böyle bir organizasyon neden Türkiye Futbol Federasyonu öncülüğünde A Millî Takım düzeyinde yapılmadı? Yapılamadı mı, yoksa böyle bir adım atılması mı tercih edilmedi? Elimizde bu soruların cevabı yok. Fakat cevap beklemek de en doğal hakkımız. Filistin’e destek, yalnızca kulüplerin ve taraftar gruplarının omzunda taşınacak bir sorumluluk olmamalı. Ülke futbolunu temsil eden kurumların da bu konuda nasıl bir irade gösterdiğini sormak gerekir. Bir başka soru da yayınla ilgili. TRT Spor karşılaşmayı ekranlara taşıdı; ancak izleyenlerin dikkat çektiği üzere, saha çevresindeki elektronik tabelalarda yer alan bazı sloganlar yayında görünmedi. Özellikle “En büyük terörist İsrail’dir” ifadesinin ve diğer mesajların neden ekrana gelmediği açıklanmalı. Yayın akışında hangi görüntülerin, hangi gerekçeyle dışarıda kaldığını kamuoyu bilmeli. Bir organizasyonu canlı yayınlamak değerli; fakat o organizasyonun verdiği mesajların bir bölümünü görünmez kılmak, izleyicide haklı soru işaretleri doğurur. Dün Konya’da futbol oynandı, goller atıldı, skor 2-2 oldu. Ama hafızalarda kalacak olan skor değil: 10.14’te duran oyun, öpülen bir el, sahaya bırakılan oyuncaklar, Filistin’in gollerine yükselen tribünler ve 89.59’da yarım kalan maç. Konya o gece dünyaya şunu söyledi: Bazı maçlar 90 dakika sürmez. Bazı maçların bitiş düdüğünü ise ancak adalet çalar.